De overtocht

Hazrat Inayat Khan beschreef zijn gevoelens tijdens de bootreis aldus: “Op 13 september 1910 werd ik door het lot verplaatst van een wereld vol poëzie naar een wereld van handel en industrie. De oceaan die ik moest oversteken leek mij een scheidslijn tussen het leven dat voorbij was en het leven dat nog moest beginnen. Ik keek naar het rijzen en dalen van de golven en realiseerde me dat hierin het hele leven werd weerspiegeld, het leven van individuen, van naties, van rassen.... Deze periode van onderweg zijn leek op een toestand die men ervaart tussen droom en ontwaken; mijn hele leven in India werd een droom, niet een droom zonder betekenis maar een droom die mij voorbereidde om aan datgene te beantwoorden waarnaar ik op weg was. Er waren ogenblikken van droefheid, van het gevoel dat ik hoe langer hoe verder verwijderd raakte van mijn geboorteland; er waren ook momenten van grote vreugde vol hoop en verlangen het Westen te bereiken waarvoor mijn ziel was bestemd."

"Maar soms voelde ik mij te klein voor mijn idealen en verlangens, vooral wanneer ik mijn beperkte zelf vergeleek met deze uitgestrekte wereld. Maar op andere momenten als ik door het antwoord dat mijn hart gaf, besefte om Wiens werk het ging, Wiens dienst het was, Wiens roep het was, werd ik in extase gebracht, alsof ik werd uitgetild boven de beperkingen, waaronder mensen gebukt gaan, door het bewustworden van de waarheid..."

Vervolg: Hoeveel muziek zit in het Westen?